΄΄Φον Δημητράκης'' στην Τρίπολη

Από την επιτυχημένη παράσταση ΄΄Φον Δημητράκης'' στην Τρίπολη 
με τη Θεατρική Ομάδα Μεγαλόπολης !
Ακόμη μία εξαιρετική συνεργασία με Υπέροχους Ανθρώπους !
Σας ευχαριστώ Αδέρφια !
Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο Tsamis Thodoris για τις όμορφες εικόνες !

Ο Θεσμός των ¨¨Επιδαυρίων , Πάσχει !!!

του Γιάννη Σαρρή (Δραγώνα)

……και εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να πιστέψω ότι μαζί με τη μεγαλούτσικη ηλικία μου, συμπληρώθηκαν παράλληλα και πέρασαν 58 ολόκληρα καλοκαίρια με παραστάσεις αρχαίου δράματος και Αττικής κωμωδίας στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Ήμουν παιδί 8 χρονών και γέρασα στην κυριολεξία παρακολουθώντας  ''σπουδάζοντας'' και απολαμβάνοντας τον αρχαίο ποιητικό λόγο. Φυσικό λοιπόν είναι να ευγνωμονώ την τύχη που με διάλεξε να έρθω στη ζωή δίπλα και στη σκιά του ονομαστού Θεάτρου και ν΄αμαι  μόνιμος κάτοικος Λυγουριού. Ενός οικισμού που από το 1954 που ξεκίνησε το Φεστιβάλ πειραματικά και από το 1955 που καθιερώθηκε θεσμικά υποδέχεται ανελλιπώς και φιλοξενεί τους δημιουργούς και τους συντελεστές των Επιδαυρίων.

Μιας κορυφαίας πολιτιστικής και καλλιτεχνικής εκδήλωσης που γεμίζει τις καρδιές μας και γιατρεύει τις ψυχές μας. Με αυτή τη τύχη του μόνιμου θεατή και αυτά τα συναισθήματα του μόνιμου κάτοικου, αντλώ, πιστεύω το δικαίωμα να εκφράσω την αγωνία μου για το μέλλον του θεσμού των ¨¨Επιδαυρίων ¨¨και να διατυπώσω έστω και επιγραμματικά τις απόψεις μου για την ποιότητα των παραστάσεων που αρκετοί χαρακτηρίζουν ως μοναδικές.

Είναι όμως μοναδικές οι παραστάσεις της Επιδαύρου, ή μήπως μοιάζουν και είναι τόσο όμοιες ή και χειρότερες ορισμένες φορές από τις παραστάσεις που δίνονται κάθε καλοκαίρι σε άλλος χώρους και από άλλους κόσμους ειδικούς ή… ανειδίκευτους , παραδεκτούς ή απαράδεκτους;

Ναι, οι παραστάσεις τις Επιδαύρου είναι μοναδικές και ξεχωρίζουν όχι από ντε και καλά καλλιτεχνικής άποψης, αλλά επειδή δίνονται στο μοναδικό αυτό χώρο και ενώπιον ενός συνεπαρμένου θετικά και προκαταβολικά θεατρικού κοινού.

Ναι αυτός ο χώρος γίνεται μοναδικός εκείνη την ώρα που φεύγει το φως της μέρας και αποκαμωμένο χάνεται στο πρώτο θαμπό σκοτάδι τις επερχόμενης νύχτας. Τότε που η μυρωδιά του πεύκου κυκλώνει την ορχήστρα του θεάτρου, τότε που ο λόγος του αρχαίου ποιητή πάλλει τις κερκίδες και τις αισθήσεις του άφωνου θεατή. Εκείνες οι στιγμές μαγεύουν και απογειώνουν κάθε παράσταση…

Δεν είναι τυχαίο που η συμμετοχή του όποιου καλλιτέχνη στο θαυμαστό αυτό χώρο αποτελεί ξεχωριστή φιλοδοξία και πραγματικό σταθμό στην καλλιτεχνική του καριέρα.

Παρ΄ όλα αυτά τα μαγευτικά που συμβαίνουν κάθε χρόνο στον μεγαλειώδη αυτό χώρο, δεν λείπουν από πολλούς τακτικούς θεατές και οι αρνητικές κριτικές που εκφράζουν, πικρά παράπονα, αγανάκτηση και οργή ακόμη, για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ορισμένων παραστάσεων.

Τα παράπονα και οι ενστάσεις έχουν να κάνουν με όσες παραστάσεις προκαλούν τον θεατή με την προχειρότητά τους ή τις ανούσιες τηλεοπτικές και επιθεωρησιακές μεταφορές τους και με ένα πλήθος σκηνοθετικών, σκηνογραφικών, ενδυματολογικών, μεταφραστικών υπερβολών και ΄΄ ξεφωνημένων΄΄ νεωτερισμών….

Συμπέρασμα:  Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΔΑΥΡΙΩΝ ΠΑΣΧΕΙ. Η δικαιολογημένη αγανάκτηση  σε πολλές παραστάσεις όλο και περισσεύει και το θεατρικό κοινό όλο και λιγοστεύει…..

   

Τι χρειάζεται λοιπόν να γίνει και τι πρέπει να αλλάξει προκειμένου το Φεστιβάλ να ξανάβρει τη θέση που του χάρισε η απόλυτη αρμονία της αρχιτεκτονικής και να ξανακατακτήσει  τη θέση που απαιτούν οι πολυπληθής προσκυνητές του;

Δεν είναι δυνατόν επί παραδείγματι κάθε χρόνο και μέχρι την τελευταία στιγμή ο κάθε πολιτευτής να επεμβαίνει και ο κάθε Διευθυντής να σχεδιάζει το πρόγραμμα συμπληρώνοντας ή αναιρώντας παραστάσεις και θιάσους καταρρακώνοντας το σημαντικότερο θεατρικό θεσμό αρχαίου δράματος. Δυστυχώς όλα αυτά γίνονται τώρα και πρέπει να σταματήσουν άμεσα.

Πρέπει απαραιτήτως καταξιωμένοι άνθρωποι του θεάτρου, των τεχνών και των γραμμάτων να θεσπίσουν κανόνες και κανονισμούς. Έγκυρη αξιολόγηση και αυστηρή επιλογή σημαντικών παραστάσεων και συντελεστών.

Κάποιοι επιτέλους πρέπει να αποφανθούν ποιες παραστάσεις αρμόζουν στο συγκεκριμένο χώρο και ποιες προϋποθέσεις  πρέπει να πληρούν  τα θεατρικά σχήματα που παίρνουν το ¨¨ εισιτήριο εισόδου¨¨ στην Επίδαυρο;

Μέχρι ποιου σημείου οι  έξαλλοι πειραματισμοί και οι μοντέρνες κραυγαλέες προτάσεις θα γίνονται δεκτές;

Και κάτι τελευταίο.

Δεν θα πρέπει παράλληλα να πληροφορηθούμε για να συγκρίνουμε, με ποιες προϋποθέσεις, επί παραδείγματι, γίνεται δεκτό κάποιο καλλιτεχνικό σύνολο από τη Σκάλα του Μιλάνου, το Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης ή το παραδοσιακό θέατρο ΝΟ  στο Τόκιο; Ο Άμλετ στο Λονδίνο πως παρουσιάζεται;

Όλα αυτά φυσικά δεν θα αναλυθούν από το παρόν αναρμόδιο και γενικόλογο σημείωμα του υπογράφοντος και μέσου Λυγουριάτη θεατή.

Υπάρχουν σαφέστατα αρμοδιότεροι και αρκετοί φωτισμένοι συνέλληνες γνώστες του θέματος που θα πρέπει να ασχοληθούν και να αποφανθούν.

Είναι ανάγκη βέβαια κάποιοι να αναλάβουν τη σχετική πρωτοβουλία και τώρα μάλιστα.

Ο Δήμος Επιδαύρου, η Περιφέρεια Πελοποννήσου, το Υπουργείο Πολιτισμού, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) και το Ελληνικό Φεστιβάλ, πρέπει άμεσα να προκαλέσουν ένα συνέδριο για τις παραστάσεις της Επιδαύρου προκειμένου να ακουστούν παρατηρήσεις, να διαμορφωθούν προτάσεις και να θεσμοθετηθούν αποφάσεις.

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ με τη σημερινή του μορφή πάσχει……

Χρειάζεται επανατοποθέτηση προκειμένου να καταλάβει και καλλιτεχνικά το υψηλότερο βάθρο που του χάρισε ο Πολύκλειτος, που σεβάστηκε και κράτησε ο χρόνος και εναγωνίως απαιτούν οι πολυπληθείς θεατές – προσκυνητές του.

                                                                                        Γιάννης Σαρρής  ( Δραγώνας)

                                                                                  

                                                                                                   Λυγουριό 16-9-2013

Άδραξε τη μέρα........... . . .Ανανδρανιστάκης Γ.

Και να με πάρει ο διάολος, δεν ξέρω τι με πονάει περισσότερο, να με λοιδορεί ο Σόιμπλε ή να με λοιδορεί ο Ψυχάρης; Δεν ξέρω τι σιχαίνομαι περισσότερο, το παλάτι ή τους παλατιανούς;

Καλημέρα, είναι Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012 και σήμερα χίλιοι τριάντα από εμάς θα μείνουμε άνεργοι, πεντακόσιοι θα περάσουμε από την πλήρη στη μερική απασχόληση, εκατό θα φύγουμε στο εξωτερικό για μεροκάματο, δέκα θα αποπειραθούμε να αυτοκτονήσουμε και οι πέντε θα τα καταφέρουμε, είκοσι θα πεθάνουμε ή θα υποστούμε ανήκεστο βλάβη επειδή δεν μπορούμε να αγοράσουμε φάρμακα, εκατό θα πέσουμε σε κατάθλιψη, πέντε θα πάθουμε εγκεφαλικό λόγω άγχους, χίλιοι θα πουλήσουμε τα σπίτια μας για να καλύψουμε βασικές ανάγκες και σε άλλους τριακόσιους θα μας τα πάρει η τράπεζα, η εφορία ή τέλος πάντων όποιος προλάβει πρώτος. Σας παρακαλώ, κ. έφορε, βάλτε με στη λίστα Λαγκάρντ, μπας και γλιτώσω το τσαρδάκι μου.

Καλημέρα, είναι Τρίτη 16 Οκτωβρίου του 2012 και σήμερα εκατό από εμάς θα ερωτηθούμε από εταιρεία δημοσκοπήσεων για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Οι ογδόντα θα ταχθούμε κατά των επικείμενων μέτρων, οι εβδομήντα δύο κατά του Μνημονίου, οι εβδομήντα κατά της τρικομματικής κυβέρνησης, οι ογδόντα θα απαντήσουμε ότι νιώθουμε οργή, αγανάκτηση, ντροπή, οι ενενήντα θα δηλώσουμε βέβαιοι ότι η ζωή μας θα χειροτερέψει και οι εβδομήντα πέντε θα προβλέψουμε ότι στο επόμενο διάστημα θα γίνουν λαϊκές κινητοποιήσεις. Κινητοποιήσεις των άλλων προφανώς, στις οποίες εμείς δεν θα συμμετάσχουμε, όπως δεν συμμετείχαμε και στις διαδηλώσεις κατά της Μέρκελ, δίνοντας την ευκαιρία στον Σόιμπλε και τον Ψυχάρη να κομπάσουν με μια φωνή ότι η σιωπηλή πλειοψηφία συναινεί στην οικονομική πολιτική. Και να με πάρει ο διάολος, δεν ξέρω τι με πονάει περισσότερο, να με λοιδορεί ο Σόιμπλε ή να με λοιδορεί ο Ψυχάρης; Δεν ξέρω τι σιχαίνομαι περισσότερο, το παλάτι ή τους παλατιανούς;

Στην ίδια δημοσκόπηση, οι ογδόντα από εμάς θα δηλώσουμε βέβαιοι ότι τα μέτρα θα περάσουν από τη Βουλή, θεωρούμε άρα το σύστημα εξουσίας που μας κυβερνά άτρωτο και ακατανίκητο. Μόνο που αν τα μέτρα περάσουν και εφαρμοστούν, του χρόνου τέτοια μέρα, στις 16 Οκτωβρίου του 2013, 2.000 από εμάς θα χάσουμε τη δουλειά μας, 200 θα φύγουμε στο εξωτερικό, 20 θα αποπειραθούμε να αυτοκτονήσουμε και οι 10 θα τα καταφέρουμε, 200 θα πέσουμε σε κατάθλιψη...



Τι να κάνουμε, η μοιρολατρία είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται.




Πηγή: Αυγή

Πηγή Ευτυχίας - Τι μας κάνει ευτυχισμένους ;

«Η υγεία φυσικά!» θα λέγατε ενθουσιασμένοι. «Τα λεφτά!» θα συμπλήρωνε κάποιος άλλος. «Η συντροφικότητα!» θα ήταν η απάντηση κάποιου τρίτου. Πράγματι, όλα αυτά κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Δεν αποτελούν, όμως, τη μοναδική πηγή ευτυχίας. Πρόσφατη έρευνα αποκαλύπτει τα μικρά και καθημερινά που μας κάνουν χαρούμενους. Τι μας κάνει, λοιπόν, ευτυχισμένους;

Η ευτυχία είναι στιγμές!

Η ευτυχία, λένε οι ειδικοί, κρύβεται στις μικρές θετικές στιγμές. Οι περισσότεροι θεωρούμε ότι για να είμαστε ευτυχισμένοι χρειαζόμαστε μακροχρόνιες διακοπές ή μια ρομαντική σχέση ή μια αύξηση. Αυτά όμως δεν μας κρατάνε ευτυχισμένους για πολύ. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι πολύ λίγες εμπειρίες στη ζωή μας μάς επηρεάζουν θετικά για περισσότερο από τρεις μήνες. Οι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι, όταν έχουν μικρές θετικές εμπειρίες συχνά. Η συχνότητα είναι πιο σημαντική από την ένταση της εμπειρίας.

Κατά τον ίδιο τρόπο, τα αρνητικά πράγματα που μας συμβαίνουν δεν μας κάνουν τόσο δυστυχισμένους όσο νομίζουμε. Όταν μας συμβεί κάτι κακό, ταραζόμαστε, περνάμε μια δύσκολη περίοδο αλλά μετά σηκωνόμαστε ξανά και προχωράμε μπροστά.
Εφόσον, λοιπόν, η ευτυχία εξαρτάται από μικρές στιγμές, προσπαθήστε να ενσωματώσετε στην καθημερινότητά σας συμπεριφορές που σας κάνουν να αισθάνεστε χαρούμενοι. Αυτό μπορεί να σημαίνει: ότι κοιμάστε περισσότερες ώρες, ότι γυμνάζεστε περισσότερο, ότι βοηθάτε εθελοντικά τους συνανθρώπους σας κ.ά. Μιλάμε, λοιπόν, για μικρές πράξεις που τονώνουν την ευτυχία σας.

Θυμίστε στον εαυτό σας τι πετύχατε.

Δύο φορές την εβδομάδα γράψτε 3 πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες. Αυτά που σημειώσατε λειτουργούν ως υπενθύμιση όλων των θετικών που συμβαίνουν στη ζωή σας.

Μην παραμελείτε την κοινωνική σας ζωή.

Μία σημαντική πηγή ευτυχίας φαίνεται πως είναι οι φίλοι και η οικογένειά σας. Σιγουρευτείτε ότι δεν παραμελείτε τις σχέσεις σας μαζί τους επειδή είστε πολύ απασχολημένοι με θέματα δουλειάς. Ακόμη, μην έχετε την εντύπωση ότι η επικοινωνία μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης ή μέσω email μπορεί να αντικαταστήσει την προσωπική σας επικοινωνία με τους ανθρώπους που αγαπάτε.

Φεστιβάλ Επιδαύρου 2011 κάθε χρόνο και φτωχότερο ....

anatoliko blog: Φεστιβάλ Επιδαύρου 2011 κάθε χρόνο και φτωχότερο ....: "Κάποτε το καλοκαίρι στην Επίδαυρο ήταν γεμάτο από θεατρικές παραστάσεις που συγκέντρωνε πλήθος κόσμου από όλες της γωνιές της χώρας αλλά κ..."

Το Πρόχειρο Θέατρο

 Το Πρόχειρο Θέατρο δεν είναι μια ακόμα θεατρική ομάδα, αλλά ένα καταφύγιο μαστόρων της τέχνης του θεάτρου, οι οποίοι απελπισμένα αναζητούν ένα χώρο που θα φιλοξενεί την ανάγκη τους να εξασκούν την τέχνη αυτή. Είναι γεγονός ότι η μοίρα των σύγχρονων θεατρικών ηθοποιών -συνειδητά τους διαφοροποιώ απ΄τους τηλεοπτικούς – είναι η ανεργία. Πλειάδα σημαντικότατων και ιδιαιτέρως καλλιεργημένων ηθοποιών, με εξαιρετικά προσόντα και λαμπρή εκπαίδευση, δεν έχουν καμία επαγγελματική πρόσβαση στα θεατρικά δρώμενα του τόπου μας. Για να αποφύγουμε λοιπόν τον μαρασμό και την εξαφάνιση, δεδομένου ότι η μακροχρόνια απουσία ενός τεχνίτη από την τέχνη του  σημαίνει αυτόματα την κατάργησή του, αποφασίσαμε την ίδρυση του Πρόχειρου Θεάτρου. Λειτουργούμε ως εξής: Καθημερινά συναντιόμαστε εξασκούμενοι πάνω σε ένα δοσμένο θέμα, με αφοσίωση, αυστηρότητα και ακραίο επαγγελματισμό, ως εάν επρόκειτο για κανονική θεατρική παραγωγή. Όμως ούτε χρήματα υπάρχουν, ούτε χώρος για να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας. Έτσι, λοιπόν, το προϊόν του μόχθου μας έχει ελάχιστες ελπίδες να παρουσιαστεί στο κοινό.  Η πρώτη μας παράσταση (Cafe la femme) είχε την τύχη να στεγαστεί στην ιστορική σκηνή της Φρυνίχου 14 του θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κούν  και αυτό μας γέμισε αισιοδοξία και ελπίδα .

Φέτος δουλεύουμε με μεγάλη λαχτάρα και αυταπάρνηση πάνω στο αριστουργηματικό διήγημα  του Δ. Χατζή “ Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ”. Το υλικό του Δ. Χατζή όπως και η αρχαία τραγωδία αποτελούν μεταξύ άλλων βασικά εργαστηριακά κλειδιά της τέχνης μας. Μακάρι ο τόσος κόπος μας να μην είναι μάταιος. Μακάρι να αξιωθούμε το μοίρασμα της δουλειάς μας με τους θεατές.

Στο συγκεκριμένο διήγημα η προσπάθειά μας είναι να οικοδομήσουμε μια θεατρική παράσταση χωρίς καθόλου να παραβιάσουμε τον αφηγηματικό χαρακτήρα του έργου. Παίζουν 7 ηθοποιοί – 2 επί σκηνής και 5 από τη μεριά των θεατών – με μόνο σκηνικό μια πόρτα που γίνεται τραπέζι.

Για την πραγματοποίηση της παράστασης αναζητούμε ένα χώρο που να μην είναι αμιγώς θεατρικός, αλλά να αποπνέει κυρίως μιαν αίσθηση εργαστηρίου.

Οι συντελεστές της παράστασης είναι:

Σκηνοθεσία:                           Δέσποινα Γκάτζιου

Μουσική επιμέλεια:              Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ηθοποιοί:                               Γιώργος Γκάτζιος, Ειρήνη Ράπτη, Ελίτα Κουνάδη, Ηλέκτρα Γεννατά,                                              Μαρία Συριανού, Δέσποινα Γκάτζιου.

Παράλληλα θα επαναληφθεί φέτος η παράσταση Cafe la femme (βασισμένη στο μονόπρακτο του Στρίντμπεργκ “Η πιο δυνατή”) που παρουσιάστηκε πέρυσι στο Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν. 

Η φετινή  παραλλαγμένη παράσταση θα λάβει χώρα στην καινούργια αίθουσα εκδηλώσεων των εκδόσεων Αλεξάνδρεια επί της οδού Σόλωνος 133. Οι ηθοποιοί θα κινούνται ανάμεσα στους θεατές και επιχειρείται η ακριβώς αντίθετη πορεία σε σχέση με την περσινή παράσταση. Ενώ δηλαδή στην προηγούμενη εκδοχή η αναζήτηση του έργου έγινε με εφτά ηθοποιούς μέσα από την διαστολή του σκηνικού χώρου του Στρίντμπεργκ,  φέτος θα κρατηθεί απόλυτα η σκηνική οδηγία “ μια γωνιά σ΄ ένα ζαχαροπλαστείο για κυρίες” με τρεις  ηθοποιούς.

      

Πρεμιέρα: Παρασκευή 19/11/2010 ώρα: 9:00 μ.μ. Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Σόλωνος 133.

Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο, 9:00 μ.μ. Κυριακή 8:00 μ.μ. από 19/11/2010 μέχρι 22/12/2010

Κρατήσεις θέσεων: 2103806305 & 2109230918

Είσοδος: 15 Ευρώ, 10 Ευρώ (φοιτητικό - νεανικό)

Οι συντελεστές της παράστασης είναι:

Διασκευή - Σκηνοθεσία:                   Δέσποινα Γκάτζιου

Μουσική:                                           Αλκίνοος Ιωαννίδης

Κίνηση:                                              Μαρίζα Τσίγκα

Φωτισμοί:                                          Χάρης Δάλλας

Ενδυματολογική Επιμέλεια:            Πηνελόπη Τριανταφύλλου 

Κείμενα, στίχοι τραγουδιών:           Δέσποινα Γκάτζιου

Ηθοποιοί:                                           Ειρήνη Ράπτη, Μάυ Χάννα, Δέσποινα Γκάτζιου.

Ο τόπος μας χρειάζεται Δήμαρχο και όχι κομματάρχη καρεκλοκένταυρο.

Η κατάκτηση του Νέου Δήμου Επιδαύρου δε θέλουμε να γίνει το τρόπαιο του κομματικού ανταγωνισμού για τη διαχείριση της εξουσίας.
Χρειαζόμαστε Δήμαρχο και όχι επίδοξους κομματικούς σωτήρες. 
Χρειαζόμαστε Δήμαρχο καθαρό, με  γνώση, τόλμη ,αγωνία για τη μοίρα του τόπου μας και αφοσίωση .
Χρειαζόμαστε Δήμαρχο με όραμα.
Χρειαζόμαστε Δήμαρχο που να ενώνει τις τοπικές κοινωνίες και όχι να τις διχάζει.
Δε θέλουμε Δήμαρχο που το μόνο του μέλημα είναι να βαφτεί ο χάρτης της περιοχής μας με κάποιο χρώμα το βράδυ των εκλογών.
Οι υποψήφιοι δήμαρχοι με τα κομματικά χρίσματα παριστάνοντας τις λευκές περιστερές δεν έρχονται, αλλά επανέρχονται ως μεσσίες για να σώσουν τον τόπο, σε μία εποχή που είμαστε όλοι μάρτυρες της διαφθοράς, της αδιαφάνειας, των πελατειακών σχέσεων και της κακής τους πολιτικής σε οποιοδήποτε πόστο κι αν κατείχαν. 
Οι υποψήφιοι Δήμαρχοι έχουν πλέον πολύ μεγάλη ευθύνη όσον αφορά τη στελέχωση των ψηφοδελτίων τους, αφού οι δημότες απαιτούν τον αποκλεισμό όσων δεν στάθηκαν στο ύψος των καθηκόντων τους, ενώ τους δίνεται η ευκαιρία να αλλάξουν όλο το σκηνικό με νέους και άφθαρτους, ξεκαθαρίζοντας το τοπίο από ονόματα που έχουν εμπλακεί στο παρελθόν με τα κοινά, όπου στο άκουσμα τους προκαλούν ανατριχίλα από την κάκιστη διαχείριση.
Τα τελευταία χρόνια στην Τοπική Αυτοδιοίκηση παρατηρείται τάση αλλαγής των προτιμήσεων της εκλογικής βάσης. 
Οι πολίτες επιλέγουν για δημάρχους, ανεξάρτητους υποψηφίους, που είναι πιο κοντά σε αυτούς και πιο μακριά από κομματικούς χώρους (αν όχι ιδεολογικά, τουλάχιστον πρακτικά), οι οποίοι διώχνουν τα «λαμόγια», τους «παρατρεχάμενους» και τους «κομματικούς κωλοτούμπες».
 Γι αυτό επιλέγουμε Δήμαρχο με γνώμονα, όχι μόνο για το καλό των προσδοκιών μας, αλλά για το καλό του τόπου μας.



ίων ξυπολιάς


.
.

ΕΝΙΑΙΟΣ ΔΗΜΟΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ 

 ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΜΕΛΛΟΝ

Με απόλυτη επίγνωση των ευθυνών, των δυσκολιών και της προοπτικής ταυτόχρονα δηλώνω ότι κατέρχομαι στιςΔημοτικές Εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 2010 ως επικεφαλής ανεξάρτητου δημοτικού συνδυασμού στο νεοσύστατο Δήμο Επιδαύρου με στόχο την οργάνωση και την οικοδόμηση του νέου Δήμου.
Διαθέτω τη γνώση, την εμπειρία και το πάθος για την υπηρέτηση του Καλλικρατικού Δήμου Επιδαύρου. Αγαπώ αυτόν τον τόπο και υπερασπίστηκα ξεκάθαρα την ιδέα και την προοπτική της συνένωσης των Δήμων Ασκληπιείου και Επιδαύρου διαγράφοντας τοπικισμούς και αντιπαλότητες. Συνεργάστηκα άψογα με το Δήμο Επιδαύρου και μαζί καταφέραμε τη διάσωση του ενιαίου πλέον Δήμου μας όταν άλλοι συνυποψήφιοί μου σήμερα είχαν συμβιβαστεί ή και υποστήριζαν την ένταξή μας στο Δήμο Ναυπλίου. Χαίρομαι βέβαια που σήμερα εκδηλώνουν την επιθυμία να διοικήσουν τον ενιαίο Δήμο Επιδαύρου, γιατί έτσι δικαιώνουν την επιλογή των εν ενεργεία Δημοτικών αρχών και αναγνωρίζουν το πολιτικό τους λάθος.


Οι αρχές μου θα παραμείνουν αταλάντευτες: Διαφάνεια, συμμετοχή, λογοδοσία, δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Ο πολίτης θα αντιμετωπίζεται με γνώμονα το δίκαιο του αιτήματός του και όχι με βάση τη στάση του στις επερχόμενες εκλογές. Ο ρεβανσισμός, ο κομματισμός και η λογική των δικών μας παιδιών δεν έδωσαν προοπτική στη χώρα, στους Δήμους, στη Δημόσια Διοίκηση και δε χωρούν στη δική μου λογική. Έτσι πορεύτηκα μέχρι σήμερα και έτσι θα συνεχίσω.
Γνωστοποιώ ότι όλα τα Δημοτικά Διαμερίσματα (Τοπικές Κοινότητες πλέον) θα αντιμετωπίζονται δίκαια, θα χρηματοδοτούνται οι ανάγκες τους και θα επιλύονται τα προβλήματά τους όπως ακριβώς έκανα ως Δήμαρχος του Δήμου Ασκληπιείου.
Καλώ, λοιπόν, όλους τους Δημότες του Ενιαίου Δήμου Επιδαύρου να στηρίξουν τη νέα προσπάθεια και να συμμετάσχουν στον κοινό αγώνα για το καλό του τόπου μας. Κυρίως καλώ τους νέους και τις γυναίκες να βγουν από την παθητικότητα και να διεκδικήσουν μια καλύτερη προοπτική για αυτούς και το μέλλον του τόπου τους. Τους έχει ανάγκη η τοπική κοινωνία, για να αποτινάξουν τον επαγγελματισμό στο πολιτικό σύστημα και με τις φρέσκιες ιδέες τους να χαράξουν νέα προοπτική και ελπιδοφόρο μέλλον.

Λυγουριό, 30-8-2010

Με τιμή

Χρήστος Τσακαλιάρης
Δήμαρχος Ασκληπιείου
και υποψήφιος Δήμαρχος
του Δήμου Επιδαύρου

Με Κόκκινο Κραγιόν

H παράσταση < ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΓΙΟΝ…>

Ενώνει το θέατρο με την μουσική, την ποίηση, την λογοτεχνία, τον χορό.
Είναι ένας ύμνος στην γυναίκα, στον έρωτα, το πάθος, την προδοσία, την αμαρτία, στο ασυγχώρητο, στη θυσία, την ηθική, την αποπλάνηση.
Η δημοσιογράφος ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ επέλεξε τα κείμενα που φέρουν την υπογραφή γυναικών συγγραφέων κι απαγγέλλει αποσπάσματα από ποίηση, που θέμα τους έχουν την γυναικεία εξομολόγηση.
Η ΒΙΚΥ ΚΟΥΛΙΑΝΟΥ τολμά να πατήσει στο θεατρικό σανίδι για πρώτη φορά και να αφηγηθεί τα ερωτικά αποσπάσματα.
Η ΝΟΝΑ ΒΟΥΔΟΥΡΗ τραγουδά τους πιο ερωτικούς στίχους από την παγκόσμια μουσική δισκογραφία.
Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΙΔΕΡΗΣ, η ΣΙΜΕΛΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ και η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΕΛΟΥΔΟΥ ερμηνεύουν με την κίνηση και τον λόγο τα συγγραφικά αποσπάσματα.
Ο ΙΩΝ ΞΥΠΟΛΙΑΣ σκηνοθετεί και δίνει χρώμα στις σκηνές.
Η ΜΑΡΙΑΝΝΑ και ο ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ χορεύουν σε ρυθμούς tango.
Χορηγός της παράστασης είναι, τα καλλυντικά Nu Skin
Η παράσταση ανεβαίνει κάθε Δευτέρα βράδυ στις 10, έως το τέλος Δεκεμβρίου στον πολυχώρο PANDOU, κεντρική πλατεία Ψυρρή.
Ένα σύγχρονο καμπαρέ στήθηκε στο κέντρο της Αθήνας, μόνο που εδώ δεν πρωταγωνιστεί η ηδονή και η πρόκληση αλλά η γυμνή ψυχή.

το μαύρο κουτί στην αργολική ανάπτυξη

το μαύρο κουτί στην αργολική ανάπτυξη

το μαύρο κουτί κάθε πέμπτη στην αργολική ανάπτυξη